Bos is een begroeiing die voornamelijk uit bomen bestaat met de daarbij behorende ondergroei van planten en struiken. De kruidlaag is de laag planten tot 135 cm hoog en de struiklaag is die van 135 tot 800 cm hoog. Daarboven wordt van de bomenlaag gesproken.

Een bos is officieel een bos als 63 % van de lucht bedekt is met boomtoppen. In een bos kwamen grote grazers voor, deze hielden open terrein open totdat er stekelige begroeiing als braam en meidoorn opkwam, eikels werden aan de rand door de Vlaamse gaai of de eekhoorn verstopt als wintervoer. Sommige eikels werden niet teruggevonden en waren het begin van een nieuw bos. Wanneer je over moderne natuurontwikkeling spreekt, dan heb je productiebos en daarnaast projecten als de Gelderse poort en de Oostvaardersplassen. Er is dan sprake van minimaal beheer, er wordt niet of nauwelijks aanplant van bomen gepleegd en de theorieën over hoe een oerbos ontstaat worden in de praktijk gebracht.

Much of her recent work has focused on the place of the individual within the (sub)-urban environment, looking at the delicate intricacies and interplay of human relationships, and the social mores that dictate much of our lives, particularly in small communities. Most recently, her focus has shifted inward, dictating a more personal response to place and circumstance.

Her work is largely figurative, although a tendency towards occasional "flights of abstract fancy" has seen her move towards a more abstract treatment of background spaces in an ongoing bid to capture the essence of the urban landscape.

She is fascinated by the way traditional fairy tales created fantastical worlds and situations as a way of teaching moral lessons and guidelines for life, and her work often incorporates imagery and ideas from those stories. Her paintings, like fairy tales, juxtapose the whimsical with the macabre to create unique, contemporary works of art.

Noorderlicht. Het spreekt natuurlijk voor zich dat ver voor onze tijd de mensen ook zochten naar verklaringen voor het poollicht. Men vertelt dat het beeld van leven en dood in de verschillende auroraverhalen, in tal van culturen, telkens terugkomt: het verband met de geestenwereld en de strijd tussen bovennatuurlijke krachten in de hemel. Men denkt ook dat het verschijnsel voor veel mensen angstaanjagend was. In de middeleeuwen zagen sommige Europeanen de roodgloeiende aurora als een voorteken van onheil, oorlog en bloedvergieten.

Er zijn ook nog andere rare gedachtengangen. Zo was er een Noor die al in het jaar 1250 dacht dat het ijs op Groenland zo veel kracht genereerde dat het licht van de aurora ermee kon ontstoken worden. Andere Scandinaviërs vroegen zich af of het een weerspiegeling van de zee of zelfs van een school haringen was. De Cree-indianen geloofden dat wie stierf, in een dansende geest – de geest van de aurora – belandt. Zij hebben de aurora’s altijd als heilig beschouwd. Ook de folklore en mythologie van volkeren zoals de Inuit en de Nieuw-Zeelandse Maori’s staat bol van verwijzingen naar de aurora’s, of “het branden van de hemel”. Het bijgeloof mag dan zijn verdwenen, in een wereld waarin de mens afhangt van hoogtechnologische snufjes zoals internet, is het onderzoek naar aurora’s weer zeer actueel geworden. Aurorawebcam.

Laimonas has born 25th of June, 1972. 1985 he has graduated Children’s art school in Utena. 1995 he has graduated Šiauliai pedagogic university, bachelor in art and crafts.. 1997 he has graduated the same university, Master of Arts studies. He is working as art teacher in a primary school as well as organizes art courses for disable people at Organization of Disable people in Utena. Also he organizes exhibitions of arts. He has organized 6 personal exhibitions. Since 1990 he are participating in common exhibitions with other artists. (about 30 exhibitions).

Blackwater is gevestigd in Noord-Carolina en heeft daar, zoals zij zelf zegt, het grootste privéterrein voor oefeningen met vuurwapens. Diverse afdelingen van het Amerikaanse leger trainen regelmatig bij Blackwater.

Blackwater USA voert in Irak onder andere de beveiliging van Paul Bremer III uit, evenals vele andere ondersteunende taken voor het Amerikaanse leger. In principe zijn de taken van Blackwater USA alleen defensief, ze verzorgen de beveiliging van personen, gebouwen en transporten. Hiervoor zijn zij echter wél vrij zwaar gewapend.

Op 31 maart 2004 werden vier werknemers van Blackwater USA door Irakezen vermoord in Falluja. Deze werknemers waren zwaar bewapend en daardoor waarschijnlijk moeilijk te onderscheiden van officiële soldaten. Drie van de vier werknemers werden geïdentificeerd als oud-militairen, de vierde is niet geïdentificeerd. Naar schatting zijn enkele duizenden werknemers van Blackwater USA actief in Irak, op een geschat totaal van 15.000 particuliere 'beveiligers'.

Het is zo langzamerhand een vertrouwd gezicht geworden, de beelden van stapels bloemen aan de kant van een weg of op het trottoir. Ze markeren een plek waar iemand het slachtoffer werd van een gruwelijk verkeersongeluk of waar een daad van zinloos geweld plaatsvond. Je zou haast gaan denken dat zo'n bloemenstapel iets van de laatste tien jaar is, maar niets is minder waar. Direct na de bevrijding werden honderden bossen bloemen gelegd op verschillende plaatsen in de stad .

Dat gebeurde onder andere op de Jan Gijzenkade en de Dreef. In februari en maart 1945 hadden de Duitsers daar respectievelijk acht en vijftien mannen doodgeschoten op klaarlichte dag. Toevallige voorbijgangers moesten gedwongen toekijken hoe de bezetters zo wraak namen voor verzetsdaden. Tijdelijk monument op de Jan Gijzenkade Hard tegen hard Na de geallieerde invasie in Normandië op 6 juni 1944, en meer nog na Dolle Dinsdag 5 september in dat jaar, nam het verzet in Nederland toe. Maar niet alleen het verzet, ook het geweld waarmee de Duitsers daarop reageerden werd heftiger. Het ging steeds vaker hard tegen hard. Sommige mensen die zich nu bij het verzet aansloten, hadden moed geput uit de geallieerde overwinningen, anderen hadden gecollaboreerd en probeerden hun besmette blazoen wat op te poetsen. Er zat hier en daar dus wat kaf onder het koren.

Eind juli 1944 had Adolf Hitler een zogenaamd "Führerbefehl" uitgevaardigd waarin hij zijn troepen in de bezette landen opdracht gaf gearresteerde verzetslieden zonder vorm van proces dood te schieten. De meeste ingerekende verzetslieden kwamen terecht in gevangenissen en kregen daar de gruwelijke status van "Todeskandidat". Dat wil zeggen dat ze geëxecuteerd konden worden zodra een verzetsdaad daar volgens de bezetters aanleiding toe gaf. Dat was meestal een aanslag op een Duitser of een Nederlandse collaborateur. Op 12 februari en 7 maart 1945 vonden massaexecuties plaats bij de Jan Gijzenbrug en op de Dreef. De aanleiding voor de Duitse wraakzucht in februari is duidelijk, maar over de vraag waarom vijftien Nederlandse mannen in maart doodgeschoten moesten worden op de Dreef bestaat nog steeds enige onzekerheid. Monument op de Dreef: “Man voor het vuurpeloton” Jan Gijzenkade Op maandag 12 februari kwamen op de Jan Gijzenkade om ongeveer vijf uur 's middags drie Duitse overvalwagens aangereden.

De toen tienjarige Jan Heerze bevond zich in een groep door Duitsers bijeengedreven getuigen en zag wat er vervolgens gebeurde. "Uit de eerste wagen sprongen SS'ers. Een paar gingen vlak voor de toeschouwers staan, anderen stelden zich op in een lange rij, het geweer aan de voet. Toen ging de klep van de achterste wagen open. Een man viel half uit de auto, en nog één, en nog één. Ik kon niet zien hoeveel het er waren. Er was een oude man bij". De mannen werden naast elkaar gezet, een bevel klonk en het executiepeloton legde aan. Jan Heerze: "Ik sloot mijn ogen. Stilte. Een kort bevel. Schoten. Oorverdovend. (...). Jan en de andere toeschouwers moesten langs de slachtoffers lopen. Hij zag "de gevallen lichamen in verwrongen houdingen", bleef staan en telde de doden. "Het waren er acht". De Dreef Minder dan een maand later deed zich op 7 maart eenzelfde tafereel voor op de Dreef. Vijftien mannen vonden er de dood voor een vuurpeloton. 's Middags om ongeveer drie uur werden ze na elkaar in twee groepen opgesteld met achter hun rug de schuine wand van een schuilkelder die als kogelvanger dienst deed.

Ook nu werden toevallige voorbijgangers staande gehouden en gedwongen getuige te zijn van de massaexecutie. Eén van hen beschreef het tafereel enige dagen later in het verzetsblad De Patriot. Hij vertelde hoe eerst een groep van acht mannen werd doodgeschoten en vervolgde: "Het gehele tafereel wordt door zeven andere lotgenoten aangezien. Nu werden zij naast hun dode kameraden opgesteld, bij deze mannen was een jongen met rood haar; hij stond fier recht op. Op het moment dat het bevel gegeven zal worden, schreeuwt hij iets tegen zijn beulen. Wat, kon ik niet verstaan, maar ook zij vielen en werden evenals de anderen afgemaakt. Alle lichamen werden op een open wagen geladen en toen bleek, dat een der slachtoffers nog tekenen van leven gaf, werd hij weer afgeladen en doodgeschoten." Waarom? Met de executies op de Jan Gijzenkade namen de Duitsers wraak op een schietpartij die daar twee dagen eerder plaatsvond.

Daarbij kwam een Duitse onderofficier om het leven en een soldaat raakte gewond. Ze behoorden bij een groep militairen die een vrachtwagen wilde aanhouden voor een inspectie. In die vrachtwagen zat een groep verzetslieden die op eigen houtje - en in dit geval ten eigen bate - een overval hadden gepleegd op een rijwielhandel. De spullen lagen nog in de auto en daarom openden ze het vuur op de Duitsers. Vervolgens reden ze snel weg richting binnenstad. De aanleiding voor de executies op de Dreef is nog steeds niet helemaal duidelijk. Zeker is wel dat deze represaille voor een deel een reactie was op het doodschieten van de politieman Willem S. Zirkzee. Hij was NSB-er en collaboreerde als lid van de Inlichtingendienst van de Haarlemse politie met de Duitse Sicherheitsdienst. Op zaterdagmorgen 1 maart was hij op de Leidsevaart neergeschoten door Hannie Schaft en Truus Oversteegen. Hij was op slag dood. Het probleem is dat de Duitsers voor het doden van een Nederlandse collaborateur doorgaans vijf mensen executeerden. Vijftien is duidelijk teveel en dat gaven de betrokken Duitse officieren na de bezetting in een verhoor ook toe. Maar waarom de tien anderen doodgeschoten werden, konden (of wilden) ze niet vertellen.

Al kort na deze executies rees in verzetskringen het vermoeden dat de tien overigen de dood vonden als wraak voor de aanslag op 6 maart in Gelderland op de hoofd van de Sicherheitsdienst in Nederland Hans Albin Rauter. Zekerheid hierover bestaat er echter allerminst. Tragisch verbonden De beide massaexecuties zijn op tragische wijze met elkaar verbonden. Vier van de vijftien mannen die op de Dreef werden doodgeschoten, behoorden tot de verzetsgroep die bij het vuurgevecht op de Jan Gijzenkade betrokken was. Ruim drie weken daarvoor pleegde die groep, op zoek naar voedsel voor zichzelf, een overval op een boerderij in de Velserbroekpolder. Daarbij kwam de onschuldige Nederlandse boer W. van der Zon om het leven. De leiding van het verzet in Haarlem en omstreken besloot dat aan de criminele activiteiten van die groep, die een smet wierpen op de reputatie van het verzet, een einde moest komen. Het was de bedoeling om de groep te arresteren en onder controle te houden van de Nederlandse justitie.

Agenten van de Velsense en Haarlemse politie arresteerden de groep, maar vijf mannen daaruit vielen toch in handen van de Duitsers. Direct na de oorlog rees in Velsense verzetskringen het vermoeden dat hierbij opzet in het spel was. De mannen die bij de R.V.V. (de verzetsgroep van onder meer Hannie Schaft) behoorden, zouden in handen van de Duitsers zijn gespeeld om hen af te rekenen. Het sluitend bewijs voor deze veronderstelling is niet gevonden, maar deze zaak die tot de Velser Affaire behoort, beroert de gemoederen nog steeds. Op de Jan Gijzenkade en de Dreef herinneren beelden, gemaakt door respectievelijk de Haarlemse beeldhouwers Theo van Reijn en Mari Andriessen, aan de schokkende gebeurtenissen die daar plaatsvonden.

Wat ik niet weet is er wel.
De schrijver Giles MacDonogh zet in zijn boek 'After the Reich' uiteen wat er gebeurde met Duitsland in de maanden na V-Day in mei 1945. Na de gruwel die nazi-Duitsland in Europa had gepleegd, mocht een vorm van wraak niet uitblijven, en kun je rechtmatig noemen.

Maar de afschuwelijke bestialiteiten gepleegd op het Duitse volk, zoals blijkt uit uit MacDonogh's documenten, gaan veel verder dan wraak. De eerste 200 pagina's vormen een welhaast ondragelijke kroniek van menselijk lijden. MacDonogh's beste schatting gaat ervan uit dat drie miljoen Duitsers nodeloos zijn gedood na de officiële beëindiging van de vijandigheden. Een miljoen Duitse soldaten verdwenen: het merendeel in Sovjet gevangenschap. Maar ook krepeerden er vele duizenden in Geallieerde gevangenschap. Samengedreven in kooien langs de Rijn, zonder mogelijkheid tot schuilen en heel weinig eten, vielen ze bij bosjes dood neer.

Soldaten met meer geluk moesten slavenarbeid verrichten in een aantal geallieerde landen, soms jarenlang. Sommige Duitsers werden in Rusland zelfs tot 1979 gevangengehouden. De twee miljoen Duitse burgers, het merendeel vrouwen, kinderen en bejaarden, stierven door ziekte, kou, honger, zelfmoord - en massamoord. Naast de verkrachting van vrijwel elk meisje in de Sovjet-zone, is het meest shockerende verslag over de slachting van een kwart miljoen Sudetenduitsers door wraakzuchtige Tsjechische landgenoten. De overlevenden van deze etnische reiniging werden naakt over de grens gedropt en keerden nooit meer terug. Dezelfde scenes speelden zich af in Polen, Silezië en Oost-Pruisen.

De vraag is waarom de Geallieerden dit onder hun neus hebben laten gebeuren. Maar, het kon nog erger, volgens MacDonogh. US Treasury Secretary Henry Morgenthau wilde Duitsland ombouwen tot een gigantische boerderij, waarbij nazi-achtige genocidale methoden als uithongering, sterilisatie en deportatie van de burgers in de platgebombardeerde steden zouden helpen om dit plan uit te voeren. In ieder geval bleven Dachau, Buchenwald, Sachsenhausen en zelfs Auschwitz operationeel, maar nu met Duitsers achter het prikkeldraad. Dat zouden we tegenwoordig Realpolitik noemen. Giles MacDonogh's gruwelijke boek is van groot belang. Dit stuk geschiedenis wordt namelijk consistent verzwegen, omdat het de Geallieerden plaatst op dezelfde hoogte/laagte als de nazi's, en om de Duitsers geen kans te geven om met wat voor argument dan ook de oorlogsmisdaden van de nazi's te verexcuseren.

Tommy Kane.
Over mij: Check my Bio on tommykane.com Interesses. Drawing Journaling Painting Worrying Insomnia Cold Beer. Favoriete films : Harold and Maude Kung-Fu Hustle Rivers and Tides Amelie Baraka Dogtown Rushmore Ed Wood American Movie City of God The Incredibles Tokyo Decadence Triplets of Belleville Finding Nemo Local Hero My Favorite year Hedwig and the Angry inch The Ghost and Mister Chicken No Such Thing . Favoriete muziek: John Lennon Otis Redding The Who Bob Dylan Innocence Mission Talk Talk Radiohead Bob Marley Dean Martin Ry Cooder. Favoriete boeken: Owen Meany Fear and Loathing in Las Vegas Bagdad without a map Bright shining lie Confederacy of Dunces Ball Four Rivethead Electric Kool-Aid Acid Test You coulda made us proud- The Joe Pepitone story To Kill a Mockingbird

I think we need to reboot the USA, we have too many system failures.

As King George goes live tonight to announce his new, brilliant “SURGE” military tactic in a vain attempt to “win” in Iraq, the first group of soldiers have already arrived. Despite desperate a plea for congressional approval of the new tactic which is without a doubt going to ratchet the body count of dead Americans to even higher levels of unacceptability, The Prez once again forgot that he was not the Emperor and went ahead and did it his way. This is perhaps one of the boldest moves of his presidency seeing as how he couldn’t even get full support from his own team for the move.

In a military expedition that is already bearing uncanny resemblances to Vietnam, this one should be the icing on the cake. Military leaders tried this same tactic in Vietnam and it didn’t work there either. And I think that we can safely say that this thing has gone far beyond a few vocal troublemakers churning up dissent. The simple fact is that a country that is in a sectarian civil war between Sunni’s and Shiites is not going to roll over because a few thousand extra Marines show up. Furthermore a nation in this kind of state combined with a potential breakaway population of Kurds is not going to be in any position to self-govern. Saddam was able to hold it together through fear and murder, and we aren’t going to be able to do it the old way OR this new way.

The only way Iraq will get under control is by a conqueror. The Romans conquered tons of people and kept everyone in line during the transition through absolute control and martial law until everyone was settled down and pacified. We are never going to succeed by trying to get this disunified nation and newly minted University of Terror to fall for some politically correct American Democracy idea when it is at odds with much of their belief system.

All a surge is going to do is make more dead GI’s which nobody wants. Just like Vietnam did nothing to stop the spread of Communism, Iraq is doing nothing to stop the spread of extremism and fundamentalism. I see two choices, either go in with EVERYBODY and take the whole place over and stay there OR begin a withdrawal and let the Iraqis duke it out and then deal with whomever wins. Of course we could also go in and back the Kurds in creating a new nation for themselves and their mates in Turkey - that ought to cause some destabilization right there. Unfortunately we are left with a half-assed mini-surge that won’t accomplish anything.

I think we need to reboot the USA, we have too many system failures.

De Nederlandse zakenman Frans van Anraat heeft met zijn leveringen van chemische stoffen de mosterdgasindustrie van Irak draaiende gehouden tussen 1985 en 1988. Dat stelt het gerechtshof in Den Haag in zijn uitspraak tegen de 65-jarige Nederlander. Het hof veroordeelde Van Anraat woensdag tot zeventien jaar gevangenisstraf wegens medeplichtigheid aan de oorlogsmisdaden die Saddam Hussein in die jaren pleegde.

Mosterdgas
Van Anraat leverde volgens het gerechtshof vele honderden tonnen thiodiglycol (TDG) aan het regime van Saddam Hussein. De stof is essentieel bij de vervaardiging van het giftige mosterdgas, dat Saddam in de jaren tachtig op grote schaal inzette tegen de Koerdische bevolking in Noord-Irak, aldus het hof. Tienduizenden burgers stierven hierdoor op gruwelijke wijze of raakten zwaargewond. Ook gebruikte de dictator het gas tijdens de oorlog tegen Iran medio jaren tachtig. Het gebruik van mosterdgas is internationaal verboden sinds het zogenoemde gasprotocol van Genève uit 1925.

Oorlogsmisdaden
Van Anraat, die niet bij de uitspraak aanwezig was, is vrijgesproken van medeplichtigheid aan volkerenmoord. De rechtbank veroordeelde Van Anraat eind 2005 tot vijftien jaar cel, ook wegens medeplichtigheid aan oorlogsmisdaden. Het gerechtshof vindt dat Van Anraat een langere straf moet uitzitten, omdat hij meerdere malen medeplichtig is geweest aan Saddams oorlogsmisdrijven. De drie rechters van het hof hadden hem twintig jaar kunnen geven, zeiden ze. Maar omdat het inmiddels twee decennia geleden is dat Van Anraat de misdrijven pleegde en hij bovendien op leeftijd is, zagen de rechters daarvan af.

'Grof winstbejag'
Van Anraat handelde volgens het hof "uit grof winstbejag" en negeerde de gevolgen van zijn handelen volkomen. Verder laat hij tot op heden niet blijken dat hij enig besef van schuld heeft en toont hij "geen deernis met de zo vele slachtoffers", menen de rechters. Het rechtscollege rekent het de Nederlander zwaar aan dat hij jarenlang ladingen TDG aan Irak leverde, terwijl hij wist dat het die stof gebruikte voor de vervaardiging van mosterdgas. Het hof: "Die leveranties stelden het regime in staat hun dood en verderf zaaiende aanvallen gedurende een reeks van jaren onverkort voort te zetten".

Cassatie
De advocaten van Van Anraat toonden zich teleurgesteld in de veroordeling tot een hogere straf. Zij kondigden aan in cassatie te gaan bij de Hoge Raad. Of het Openbaar Ministerie (OM) zich tot de Hoge Raad wendt, is nog onduidelijk. Het OM had graag gezien dat Van Anraat ook straf zou hebben gekregen voor medeplichtigheid aan genocide. "Ik sluit niet uit dat we in cassatie gaan, maar we moeten eerst het arrest eens even goed lezen", reageerde aanklager Simon Minks.

Moeite
SP-Tweede-Kamerlid Krista van Velzen vindt dat het hof een mooie uitspraak heeft gedaan. Ze benadrukte dat haar partij de laatste jaren veel moeite heeft gedaan dergelijke zaken onder de aandacht van het kabinet te brengen. "Maar de minister zei altijd dat deze zaak verjaard was."

Perzik.
Als je dat door elkaar gooit krijg je Krezip. Leuk bedacht. Net als het Internet, waar hun nieuwste cd, die pas over enkele dagen in de winkels ligt, allang te vinden is. Klik op het plaatje.

Al in de 19e eeuw heeft men gezocht naar mogelijkheden verschillen in intelligentie bij mensen vast te stellen. Bekend geworden is het werk van Paul Broca in Frankrijk, Francis Galton in Engeland en Wilhelm Wundt in Duitsland. Maar de ontwikkeling van de intelligentietests van tegenwoordig is begonnen met de Franse psycholoog Alfred Binet die samen met zijn medewerker Théodore Simon in 1905 een intelligentietest ontwierp voor kinderen. Deze Binet-Simon ‘schaal’ werd kort daarna vertaald voor gebruik in de Verenigde Staten en toen die daar in 1908 op de markt kwam bleek die direct in een grote behoefte te voorzien. Het was een Amerikaan, Henry Goddard, die op basis van deze Franse test het begrip IQ, intelligentiequotiënt, ontwikkelde.

Toen de Verenigde Staten in 1917 besloten Engeland en Frankrijk te komen helpen in de oorlog tegen Duitsland moesten er opeens veel rekruten voor het Amerikaanse leger geselecteerd worden. Men wilde daarbij ook op intelligentie selecteren en ontwierp twee eenvoudige tests die groepsgewijs konden worden afgenomen, de Army Alfa en Army Bèta. De grote ontwikkeling in het individueel testen van volwassenen begon pas met David Wechsler die in 1939 de WAIS (Wechsler Adult Intelligence Scale) publiceerde.

Tien jaar later werd op soortgelijke basis een nieuwe test voor kinderen op de markt gebracht, de WISC (Wechsler Intelligence Scale for Children). Sindsdien is de Nederlandstalige bewerking van die test, en zijn opeenvolgende revisies, ook in Nederland en Vlaanderen de meest gebruikte intelligentietest voor kinderen geworden.

North Mississippi Allstars is a blues-rock/jam band band from Hernando, Mississippi founded in 1996. The band is composed of brothers Luther Dickinson (guitar, vocals) and Cody Dickinson (drums, keyboards), and Chris Chew (electric bass guitar). In addition to the guitar, Dickinson also plays a cigar box guitar called the "lowebow."


Duwayne Burnside, who formerly played second guitar in the band, is a son of country blues legend R. L. Burnside (who also played on some of the band's tracks). The Allstars first release Shake Hands With Shorty was nominated for a Grammy for "Best Contemporary Blues Album".


Since then, 51 Phantom and Electric Blue Watermelon have received nominations in that same category. The group also won a W.C. Handy Award for "Best New Artist Debut" in 2001.

The band now backs up and tours with John Hiatt. They have released an album with him entitled Master of Disaster. All the members of the Allstars have also teamed up with Robert Randolph and John Medeski to form The Word.

Here are ten of my favorite “Oh Shit!!” movie moments. I’m talking about the scenes that make you cringe, make you jump, make you say “HOLY SHIT!” the first time you’ve ever seen it, and continue to make you say “HOLY SHIT!” upon repeated viewings. The scenes that are unexpected, out-of-nowhere, and stick with you. I tried to stay away from torture-porn and shocking horror-type movies for this one. Blah, blah, blah. Shut up Stephen and show me the fucking clips. To make up for my wordiness, I had so much fun putting this one together I’m going to give you fifteen instead of the usual ten…

I've spent a lot of time in those gigantic art museums in Europe. After 10 miles of walking and staring at thousands of art works, there is still ten thousand pieces to see and 20 miles of corridors to go. Usually at that stage my head gets so torpid that I just walk like a zombie and time to time I stop in front of some paintings or sculptures. I once, probably in Louvre, begun to think over what is the sign which makes me to stop. Then I realised it and I asked myself what am I really interested in art?