maandag, februari 28

Chris Norman may not exactly be a household name these days, but let me assure you that no matter who you are there is a good chance that you have heard at least one or two of his songs in your life. The main one would be LIVING NEXT DOOR TO ALICE which Chris wrote and recorded during his time as the front man for SMOKIE, he also had a big hit in the form of a duet with Suzi Quatro that you would have probably heard at some stage.

His new album is an all covers affair, and I’m quite enjoying it at the moment. The songs he has chosen make for a pretty interesting set list and the affliction for the more modern brand of song is an interesting one indeed.

I love it when artists do something a little different, and this album certainly makes the criteria. It’s nothing amazing, but it’s interesting to hear these songs sung in Norman’s unique vocal style and will be something that fans of the man will find to be pretty special.

zondag, februari 27

Released for the British market, "Hits and Rarities" combines a good basic Sheryl Crow hits compilation with a collection of rarities that are either not that rare or interesting. The first disc is the stronger of the two, containing almost all of her big hits, not presented chronologically but presented entertainingly and not leaning too heavily on any particular era.

Here, there are a few minor rarities - the alternate Corrs version of "C'mon C'mon," soundtrack contributions to the James Bond film Tomorrow Never Dies, the film Home of the Brave ("Try Not to Remember"), and her unfortunate cover of Guns N' Roses' "Sweet Child O' Mine" from Adam Sandler's Big Daddy - which actually seem rarer than the stuff on the second disc.

Seven of the 12 tracks there are live, many taken from the 2003 Live at Budokan, then there are two alternate takes, the B-sides "Chances Are," "Subway Ride," and a 1996 cover of Derek & the Dominos' "Keep on Growing." Nothing bad here, but hardly a worthy collection of Crow's stray tracks and certainly not worth seeking out, as it's neither complete nor really compelling.

But the hits disc is good and if you're in the home territory, or find this at a bargain price, it's a nice - if not necessary - package overall. -

zaterdag, februari 26

Described as “The Pixies in a cowboy hat” by West Coast Performer magazine, The Famous forge a sound that “combines the transcendent roar of punk with the brutal honesty and black wit of traditional country,” as heard on their debut album “Light, Sweet Crude.” Their follow-up album “Come Home to Me” is an audacious 11-song blast of indie rock fused with hard-edged Americana that continues in the direction established on their debut, while venturing into fuzzed-out garage-blues, New Orleans swamp jazz, and Tex-Mex flavored surf. With an energetic and always entertaining live show, The Famous are sure to appeal to fans of The Old 97s, Frank Black or Uncle Tupelo.

The album chronicles four years of change, both political and personal. Singer Laurence Scott’s two-year sojourn in the southwest desert of Tucson and his eventual return provided much of the inspiration for this latest material. With tales of lost and found love, renewal of belief, and modern parables of social upheaval, “Come Home To Me” evokes the themes and stark imagery found in Cormac McCarthy’s Border Trilogy or Luis Alberto Urrea’s “The Devil’s Highway.”

“Come Home to Me,” features guest appearances by Bay Area pedal steel legend Joe Goldmark, and jazz trombonist Charlie Wilson (Brasshopper) whose contributions bring new textures to The Famous' sonic landscape. The album was recorded at San Francisco’s Tiny Telephone among other studios and mixed in Dallas, Texas by Stuart Sikes (Modest Mouse, Cat Power, White Stripes.)

vrijdag, februari 25

Over de hele wereld is er een grote vraag naar hout. Om aan deze eisen te voldoen, moet er enorm veel bos gekapt worden.

Per jaar verdwijnen er miljoenen hectaren oerbos. Gevolgen hiervan zijn bodemerosie, klimaatveranderingen, overstromingen,...

Ook wordt er bos platgebrand om er in de plaats woningen te kunnen bouwen, of er landbouwgrond van te maken. Als er grote stukken bos platgebrand worden, komt er zeer veel CO2 vrij, wat dan weer negatieve gevolgen geeft voor de opwarming van de aarde.

donderdag, februari 24

Evenals de andere Europe leden, groeide Tempest op in de Stockholmse voorstad Upplands Väsby. Zijn grootste idolen waren Thin Lizzy en Led Zeppelin. In zijn tienerjaren speelde hij in bands, als Made In Hong Kong en Roxanne. Hij speelde oorspronkelijk slaggitaar en basgitaar, maar stapte over op leadzang. In 1979 richtte hij, met gitarist John Norum, drummer Tony Reno en basist Peter Olsson, de band Force op. Drie jaar later veranderden zij de naam naar Europe en wonnen zij de nationale talentenjacht Rock-SM.

Als prijs wonnen ze een platencontract bij Hot Records.
Carrière Op de eerste twee Europe albums zong Tempest niet alleen, maar speelde hij ook synthesizer, tot de band besloot Mic Michaeli aan te nemen in april 1984. Een aantal jaren eerder had Tempest een keyboard geleend van Michaeli, waarop hij het riff van The Final Countdown componeerde. Na een gezamenlijke jamsessie in 1985, hadden Michaeli en Tempest als de ballad Carrie geschreven. In hetzelfde jaar schreef Tempest de soundtrack voor de Zweedse film On the Loose en het nummer Give a Helping Hand voor het benefietproject Swedish Metal Aid. Het nummer werd geproduceerd door toekomstig Europe-lid Kee Marcello.

In 1986 schreef en produceerde Tempest het album On of a Kind voor Tone Norum, John Norums jongere zusje. Ook werkte Tempest samen met John Norum op de single We Will Be Stong, van Norums album Face the Truth uit 1992. Dit was de eerste samenwerking tussen Tempest en Norum, sinds diens vertrek bij Europe in november 1986.
Nadat Europe tijdelijk stopte in 1992, bracht Tempest drie soloalbums uit. Het eerste album, A Place to Call Home bevatte een bijdrage van John Norum op het nummer Right to Respect. Diverse nummers op zijn derde soloalbum Joey Tempest werden medegeschreven door Mic Michaeli. In 2004 werd Europes combackalbum, Start from the Dark, uitgebracht, maar daarop de klassieke line-up met John Norum op gitaar. Een opvolger, Secret Society verscheen in 2006. Hun nieuwste album, met de titel Last Look at Eden is uitgebracht in 2009.

woensdag, februari 23

With oodles of critical praise but disappointing commercial response, Tift Merritt's terrific 2002 debut was a qualified success. On her follow-up two years later, she gradually but decidedly moves her ringing country rock toward a more classic soul sound. With producer George Drakoulias -- who mined similar territory with Maria McKee -- providing the musical muscle, the album is an impressive accomplishment. Merritt sure has the pipes for this stirring soul/Americana music.

She sings with an aching acquiescence common to country artists such as Emmylou Harris and Dolly Parton, but belts out these tunes with the power of Linda Ronstadt in her prime. Drakoulias wisely places her tough yet tender vocals front and center in the mix, leaving her faceless but competent backup musicians to carry the bluesy twang she has perfected here. Dusty Springfield and McKee have both covered this ground, but on Memphis soul shots like "Good Hearted Man" and especially "Your Love Made a U Turn" with full, blaring horns and R&B backing vocals, the effect is explosive and revelatory. "Ain't Looking Closely" takes its ringing guitar straight from Roger McGuinn's Byrds days, but the meaty approach and chorus is strictly Southern. The blues that infuses "Still Pretending" adds a torchy Dwight Yoakam/George Jones approach with Merritt projecting hurt resignation on top of subtle strings and a classic country sound out of the '60s.

"The Plainest Thing" strips down the backing to bare organ, brushed drums, and spare guitar, leaving plenty of room for Merritt's luxurious voice. But it's the more upbeat tracks that rule, as Merritt and Drakoulias' firm control and extraordinary sense of dynamics shoot this album into orbit. Tambourine is a remarkably mature, confident, and commanding release that defines then rides its groove with no low points. It should make Merritt the star she deserves to be.

dinsdag, februari 22

Thompson Square isn’t a real place, exactly. It’s the musical territory staked out by the husband-and-wife duo of Keifer and Shawna Thompson, an exciting and unpredictable area where country meets rock, rough meets smooth and one vagabond heart finds a harmonious common ground with another. It’s the sweet destination where two journeys end and another one begins. “It’s the place where we create our thing, a little fantasyland where we live,” Keifer says.

And now the rest of us get to discover that magical place, starting with the duo’s new self-titled debut album. Fans began truly getting to know their way around Thompson Square with the release of the infectious radio smash “Are You Gonna Kiss Me Or Not,” a fitting introduction to the Thompsons’ natural chemistry and spirit of buoyant romance. Things have happened very quickly since then: they’ve been rapturously received as an opening act on superstar Jason Aldean’s tour, packed high-energy shows of their own and seen the “Kiss Me” video become a favorite on CMT and GAC. Perhaps most emotional for the duo was their debut performance on the legendary Grand Ole Opry. “That was bucket-list stuff,” says Shawna. “That’s something you dream about all your life.” The suddenness of their success belies the fact that—separately and together—Keifer and Shawna have been learning their craft in Nashville for a decade. “To see it paying off right now is elating,” Keifer says. “Every day I try to take a little time, soak it all in and say thanks.”

Every day now, more and more fans are getting a taste of that “real stuff” and deciding they like what they hear—and the Thompsons couldn’t be happier or more grateful. “A year ago we were bartending down on Broadway,” Keifer says. “To go from behind the bar to the other side of the world, it’s been difficult to grasp the magnitude of what’s going on. We just try to put out songs that we love, and we hope our fans will like them too. The rest is in God’s hands.”

maandag, februari 21

Music City’s new duo, The JaneDear Girls, boldly announce their arrival onto the country music scene with their euphoric self-titled debut. The female twosome’s sound is a breath of fresh air and a welcome addition to the current risk-adverse and cynical musical climate.

Their unique brand of effervescent, girl-power country pop belongs somewhere in the musical landscape between Shania Twain and Taylor Swift. Hence, this most definitely will not be well received by traditional country enthusiasts.
They consist of Utah born Susie Brown and Texan Danelle Leverett, who met while independently seeking their musical destinies in Nashville. After writing songs together, the two artists decided to team up as partners, and The JaneDear Girls were born.

Shortly after their formation, Muzik Mafia member John Rich took them under his wing and became the girls’ musical mentor, as well as producer of their eponymous debut.
It’s a musical party of an album steeped in lyrics concerning affair of the heart topics such as: love, heartbreak and innocence lost, which is delivered with a youthful zest and zeal. Upon first listen it may sound like nothing more than pop fluff, but underneath the layers of production is a collection of carefully crafted gems with an endearing quality that will most likely be gobbled up and revered by its target audience.

zondag, februari 20

Six years ago, Martha’s Trouble, an Americana folk/pop duo, released a nationally, critically acclaimed album, “Forget October.” Since, the duo has all but been quiet, touring the country, writing and recording, preparing for the next leg of their epic adventure.

The new album, Anchor Tattoo takes the duo back to their roots, bringing back their signature sound – an Americana/folk album with pop essence – that made them touch so many when they first came to the music scene 12 years ago. “I think we went through a discovery process trying different things over the years and landed on what I would say our strength is,” Jen said. “But it took some trying.

I think that’s good though. You try different things and you come to a place where you belong, where you fit. That’s what we did. And now we are stronger than ever.” “Our fans can expect a very fresh, honest, uplifting album. It’s very true to ourselves,” Jen said. “It’s who we are. We are not trying to be like any other band or trying to be like the next trend in music. I think our fans who like us ‘live’ as a duo or trio, will like this record. It is still a fully produced record, but it’s not overdone. We were able to spend a lot of time with it and it is our most thoughtful, mature record to date.”

zaterdag, februari 19

Siobhan Maher-Kennedy is an English singer and songwriter. Maher (who later became Maher-Kennedy when she married producer Ray Kennedy) started her career with a number of children's television shows in the mid-1980's. Before she became better known for her magnificent singing voice.

In 2002, Maher-Kennedy, as she was now officially known, recorded and released a stunning album titled "Immigrant Flower," perhaps her best record to date. With rollicking songs like "Fearless Heart," "Kiss On The Lips," and "Why'd You Have To Be So Good To Me,"

Maher-Kennedy's first real solo release is a must-have for any afficionado of strong, sensuous, and heartfelt female vocalists. Sadly, "Immigrant Flower" is also Maher-Kennedy's last album to date, and fans are both anxious and eager to know if and when she will release another album. She is too precious a talent to risk fading into obscurity, and one can only hope she will make a return to the studio someday.

vrijdag, februari 18

Life has changed a great deal for Brandon Heath since the release of his 2008 sophomore album What If We. The success of that project, fueled by the massive No. 1 single “Give Me Your Eyes,” catapulted Heath into the consciousness of Christian music fans.

With a true songwriter’s gift of making the personal universal, Heath became a voice you wanted to listen to, both in terms of tone and content of his words. And he’s been rewarded for that work with numerous trips to the Dove Awards stage to claim trophies, including two consecutive years (2009 and 2010) as the Gospel Music Association’s Male Vocalist of the Year.

When it came time for the GRAMMY-nominated artist to begin crafting the songs that make up this newest effort, titled Leaving Eden, one would assume his most comfortable part of the job – songwriting – would fall right into place.

Fueled by collaboration, Brandon turned to his friends and fellow co-writers to help shape the new material. His first co-writing session was with award-winning songwriter/producer Jason Ingram, who previously teamed with Heath on their GMA 2009 Song of the Year hit, “Give Me Your Eyes.” The result is Leaving Eden’s first radio single, “Your Love.”

donderdag, februari 17

Ondergetekende heft het nooit echt gehad voor tribute albums, maar voor deze 'Bushman Sings The Bush Doctor' maken we graag een uitzondering.

De reden daarvoor is tweeledig: de adaptaties van Bushman klinken verre van onaardig, maar, nog belangrijker, Peter Tosh, onterecht wat uit de aandacht verdwenen, verdient deze hommage. Voor 'Mama Africa' en 'Don’t Look Back' nodigde hij nog respectievelijk Buju Banton en Tarrus Riley uit.

Die eerste zorgde ervoor dat de versie van 'Mama Africa' dat ietsje extra kreeg, maar Riley, die hier trouwens de stem voor zijn rekening neemt die op het origineel door Mick Jagger werd ingezongen, komt iets te nadrukkelijk naar voren.

Dit album stond eigenlijk al aangekondigd in 2008 en het feit dat het pas nu het daglicht ziet is alweer een mooie illustratie van de malaise waarin de muziekindustrie zich bevindt. Nu is het alleen maar hopen dat het jonge volkje zich naast Tosh ook Bushman zelf nog herinnert, want zijn laatste album 'Get It In Your Mind' dateert ook alweer van drie jaar geleden en passeerde zonder veel ophef.

woensdag, februari 16

27 Miles was formed in 2001 as The 454 Band, but changed their name to 27 Miles in 2005 due legal issues. With unique blend of Southern rock, metal, blues and country, 27 Miles is part of the new Southern rock underground, which has been rising in the States in past ten years and the band has found lot of new fans since their 2006 debut album, "Bringin' It Back".

At the moment 27 Miles are Kevin “Solly” Solomon on lead vocals and rhythm/lead guitar, Donny Kulp on rhythm/lead guitar, Jason “JB” Benfield on Bass and Kurt Custer on Drums and back-up vocals. Each member of the band has a long history in the music biz; Childhood friends Solly and Donny started playing at young age and formed their first bands soon after. Bass player Jason Benfields started rockin at the tender age of 13 and has been playing with different bands ever since.

Daniel introduced the band to Producer/Engineer Brian Dobbs who finally mixed the band’s 2006 release 'Bringin' It Back'.
The band had a special guests Dean Deleo from Stone Temple Pilots to drop in the studio and throw down a solos on "Where I Belong" as well as "Lessons Learned" and Duane Betts, son of Dickie Betts of the Allman Brothers Band on the song, "Brotherhood". Kevin Solomon’s powerful voice and Kulp's explosive guitar dominate their debut album, but there are also great vocal harmonies on most of the songs and every Southern rock fan should check out their album.

dinsdag, februari 15

Tsja, wat moet ik zeggen ? Het eerste nummer van deze Smokin Joe Kubek heet healthy mama. Ik denk dat ze er verstand van hebben.

If the 10 years these Texas guitarists have spent as a team exploring the world bar by bar has been "research," what they've learned is how to please a crowd. The formula's simple: no-frills songs about women and working for a livin', set to meat-and-potatoes arrangements that leave plenty of room for their guitars to roam.

Kubek's six-string snarls the loudest, hitting Albert Collins-style sustains and grinding out beefy chords. King skirts around the fringes with his sweet-toned, jazz-informed fills or works at groove-level, anchoring things with his basic, chopping, R&B-style chording. King's vocals are really his trump card. They're smooth and slinky when he's romancing in "Make It Right" or gravelly as Kubek's fluid guitar when he's a driven man in numbers like "Runnin' Blind."

The album ends with the kind of guitar grand finale that sets a crowd on fire just after last call. The tune, "Standing in My Door," lets both six-stringers sting. Bnois King lays down a red carpet of sliding chords and Smokin' Joe struts through, doing his own dirty take on B.B. King's vibrato-laden style, bending notes and letting them sing. Then Bnois take the lead, his cleaner fretboard diction cutting even closer to B.B.'s lines before he returns to the microphone to sing the closing chorus. Fans of the Lone Star State's blues guitar tradition need to check these guys out.

maandag, februari 14

Robbie Williams, er zijn maar weinig mensen die nog nooit van hem gehoord hebben. Die niet mee kunnen zingen met het refrein van zijn grootste hits. En die niet weten dat hij vroeger bij Take That hoorde, waar hij in de zomer van 1995 uit stapte/uit werd gezet – afhankelijk van welke versie je moet geloven.

Williams was in die periode flink aan de verdovende middelen en paste niet meer zo lekker in het imago van de jongensgroep. Hij wilde liever bij Oasis horen en was dikke vriendjes met de gebroeders Gallagher, zelf ook niet vies van een drankje hier en een poedertje daar. Williams koesterde na de breuk nogal wat wrok jegens zijn voormalige beste vrienden van Take That. Zijn boosheid was vooral gericht tegen Gary Barlow en manager Nigel Martin-Smith en werd niet onder stoelen of banken gestoken. Williams greep elke gelegenheid aan om te vertellen dat hij zeer slecht was behandeld, dat hij zijn ex-manager haatte en had geen goed woord over voor Barlow.

In de media, maar ook in zijn eerste solo-nummers waren de referenties niet te missen.
Maar dat was in de jaren 90 en inmiddels is het 2010. De ruzie met de overige leden van Take That – die een half jaar na de breuk met Williams stopten, maar inmiddels weer bij elkaar zijn – is bijgelegd. Sterker nog, er staat een tour en een album gepland van Take That in de volledige oude bezetting, inclusief Robbie Williams! Om dit kracht bij te zetten hebben Williams en Barlow samen een aantal nummers opgenomen, die op Williams’ greatest hits album
In and Out of Consciousness staan.

Dit dubbelalbum bevat alle singles in omgekeerd chronologische volgorde en begint dus met ‘Shame’, de single met Balow die gaat over hun koppigheid tijdens de jaren van ruzie. Ook het nieuwe nummer ‘Heart and I’ is een samenwerking met Barlow.
Het album bevat maar liefst 39 nummers en is het laatste dat onder zijn huidige contract bij EMI wordt uitgebracht. Dat Robbie Williams nog altijd populair is moge duidelijk zijn. Het album kwam meteen op nummer 1 binnen in de Engelse charts, wat
In and Out of Consciousness het negende album van Williams maakt dat op deze positie binnenkomt. Ook in veel andere Europese landen behaalt het de top 5 in de eerste week na de release.

zondag, februari 13

Released in 1994, A Night In San Francisco was Van Morrison's third official live album and is an epic collection - two and half hours of amazing music that takes its cue from the traditional 'show-bands' – putting the focus on the band, led by the estimable Georgie Fame but also featuring singers James Hunter (now a critically-acclaimed solo performer), Brian Kennedy, saxophonist Candy Dulfer and blues legends John Lee Hooker, Junior Wells and Jimmy Witherspoon and also Morrison's daughter Shana!

Newly remastered sound and expanded packaging including lyrics of the Two CD set reissue of the 1994 album, recorded live A Night in San Francisco by Van Morrison. In contrast to these commercially-successful but not always critically acclaimed albums, the 1994 live double album, A Night in San Francisco was a "tour-de-force", clearly demonstrating Morrison's talents and his influences in equal measure and reached #8 on the UK charts. The Rolling Stone magazine review states the album stands as: "the culmination of a career's worth of soul-searching that finds Morrison's eyes turned toward heaven and his feet planted firmly on the ground."

zaterdag, februari 12

Een nieuwe plaat van AC/DC?

Nee dus. Een nieuwe CD van het Duitse Motorjesus. O, wat een heerlijk schaamteloos gesloten intro opent ‘Wheels Of Purgatory’, het nieuwe (en derde) wapenfeit van de band. De Duitsers staan voor vuige, harde rock and roll die liefhebbers van Motörhead of – dichter bij huis - ons eigen Peter Pan Speedrock wel zal aanspreken. Vrij ongecompliceerde maar uitstekend gespeelde metalrock. Al sinds het debuut ‘Dirty Pounding Gasoline’(2004) zijn de mannen trouw aan hun eerlijke muziek. Dat valt best te waarderen. Wat de Duitsers voor hebben op veel van hun landgenoten is hun internationale sound: zowel in de muziek als in de zang klinken de mannen Amerikaanser dan menig band uit Texas. Ook dat is een compliment.

Niet onvermeld mag blijven dat de band een fijne coverversie in petto heeft van Neil Young’s ‘Old Man’, het enige rustige nummer op dit album. Ook in dit nummer bewijst Birx een fijne zanger te zijn, staat als eerste in de preview hieronder.

vrijdag, februari 11

Scott Gorham (Santa Monica, Californië, 17 maart 1951) is een Amerikaanse gitarist en songwriter. Gorham groeide op in Glendale (Californië) waar hij de gitaar ter hand nam en als teenager in verschillende rockbands speelde.

Gorham werd onder de aandacht van Phil Lynott van Thin Lizzy gebracht. Thin Lizzy had weliswaar een hit met Whiskey in the Jar maar bleek niet in staat gitaristen vast te houden.

Lynott nodigde Gorham uit voor een tryout, waarna Gorham samen met Brian Robertson een nieuwe line-up vormde. Gorham speelde in Thin Lizzy tussen 1974 en 1983 (het jaar waarin de groep werd opgeheven), en sinds de hereniging van Thin Lizzy in 1996.

Na het uiteenvallen van Thin Lizzy in 1983 werkte Gorham mee aan een album van Phenomena. Via zijn werk voor Phenomena leerde hij onder meer Leif Johanson kennen, met wie hij de band 21 Guns oprichtte. Gorham werkte verder als (gast)gitarist voor onder meer Asia, Rollins Band en het soloalbum van Bob Siebenberg.

Aanrader : King´s vengeance !

donderdag, februari 10

Daar waar vrouwen over het algemeen het prettig vinden om flink uit te wijden over van-alles-en-nog-wat, is de man een stuk minder uitbundig in het delen van z’n ziele-roerselen.

Preview hier. VET !!

Anberlin is daar een mooi voorbeeld van. Een echte mannenband die zich niet snel laat kennen, maar niet omdat ze niets te vertellen hebben, integendeel! Ruim 2 jaar deden ze over het maken van ‘Dark is the way, Light is a place’, een album dat de verwachtingen waar maakt: strak gepolijste (emo) rock in een blend met het typische stemgeluid van zanger Stephen.

Inhoudelijk is er ook het nodige gepiekerd, maar als deze mannen dan eindelijk wat zeggen is het ook de moeite van het luisteren waard!

'Dark is the Way, Light is a Place' volgt 'New Surrender' uit 2008 op. Na een aantal keer deze cd geluisterd te hebben ben ik begonnen aan deze recensie. Het album wist me in eerste instantie goed te pakken door de nummers 'Pray Tell' en 'Depraved'. Daarna bleef ik de cd luisteren en steeds geheel opnieuw afdraaien en begonnen de andere nummers ook steeds meer voor me te leven. De geweldige stem van frontman Stephen Christian springt er weer geweldig goed uit. Hij weet me steeds weer mee te slepen in de nummers van deze band.

woensdag, februari 9

"Girls with Guitars" - the 2011 Ruf Records Blues Caravan Tour - presents three of the scene's hottest young female guitar slingers on a single stage. Over the past six years, the Blues Caravan has toured successfully in the UK, USA and throughout continental Europe.

This unique triple bill revue has helped introduce bright new stars such as Ana Popovic and Joanne Shaw Taylor to an international audience. Following in their footsteps on the 2011 tour is a trio of dynamic, up-and-coming blues talents: Dani Wilde, Cassie Taylor and Samantha Fish.
Hailing from Brighton, England, Dani Wilde sings the blues with the old-school fervor of Aretha Franklin, but also takes a cue from contemporaries like Duffy and Joss Stone. The singer/songwriter/guitarist has just released her second album, Shine, a collaboration with renowned producer Mike Vernon (Eric Clapton, Fleetwood Mac).

This trio of young, passionate performers is backed by a top-flight band of road-tested professionals for more than two hours of live blues excellence. As a foretaste for their upcomining shows around the world, the three guitarists recorded a common album in November 2010 in Berlin at the Studio Erde, which will be released to the blast-off to their tour.

<<<---Download twee CD's tegelijk. DISC 1 - Back On The Streets 01. Out In The Fields (Featuring Phil Lynott) 02. Run For Cover 03. All Messed Up 04. Shapes Of Things 05. Murder In The Skies 06. Cold Hearted 07. Rockin' Every Night 08. Wishing Well (Live) 09. After The War 10. Led Clones (Featuring Ozzy Osbourne) 11. Wild Frontier (Live) 12. Back On The Streets (Live)

DISC 2 - Parisienne Walkway
s 01. Oh Pretty Woman (Featuring Albert King) 02. Walking By Myself 03. Need Your Love So Bad 04. Merry Go Round 05. Showbiz Blues 06. Love That Burns 07. Parisienne Walkways (Live) 08. That Kind Of Woman 09. The Sky Is Crying 10. Cold Day In Hell 11. Only Fool In Town 12. King Of The Blues (Live)

"The Blues + The Rock Collection's" are two compilation albums by legendary guitarist, 'Gary Moore'. Released separately in 2003, they were re-released as a two album, limited edition box set in 2004. All the tracks are taken from his extensive album discography and were remastered in 2002.

Robert William Gary Moore is geboren op 4 april 1952 te Belfast, Noord-Ierland en gestorven in februari 2011 te Estepona, Spa
nje en was één van in totaal vijf kinderen. Zijn vader, Robert Moore, was een lokale concertpromotor. Zijn moeder Winnie was huisvrouw. Zodoende groeide Gary op met het luisteren naar muziek van Ierse bands, live spelen en country-, rock- en popmuziek uit die tijd.

Op zesjarige leeftijd, in 1958, trad Gary al voor het eerst op. Gekleed in een korte broek en staand op een stoel om bij de microfoon te komen, zong hij samen met de showband een nummer dat “Sugartime” heet. In 1962, Gary was toen 10 jaar, kocht zijn vader een gitaar van een muzikant. Dit was een gigantisch grote akoestische gitaar (een Framus). De snaren waren erg hard, moeilijk af te stemmen en de gitaar was hiermee dus erg moeilijk te bespelen.

Toch heeft Gary in de eerste w
eek al een aantal Shadows-liedjes onder de knie weten te krijgen. Hij had zichzelf wat akkoorden aangeleerd met behulp van een boek, keek naar andere mensen die gitaar speelden, luisterde naar platen en kreeg zo het gevoel van het gitaarspelen. Hoewel hij linkshandig is, begon hij te spelen met een rechtshandige gitaar, simpelweg omdat hij andere gitaristen dat ook zag doen. Een jaar later trad Gary op onder de naam “Little Gary”.

Weer twee jaar later, het was toen 1965, speelt Gary in een bandje genaamd “The Beat Boys” in zijn vaders club net buiten
Belfast. Later speelden ze in hotels en balzalen en qua repertoire speelden ze feitelijk alles wat het publiek maar wilde horen. Zijn eerste soloalbum bracht Moore in 1973 uit als de Gary Moore Band.

<< -- Platinum collection. 01. Oh Pretty Woman 02. Walking By Myself 03. That Kind Of Woman 04. Parisienne Walkways (Live) 05. Cold Day In Hell 06. Out In The Fields 07. Run For Cover 08. Shapes Of Things To Come 09. Wishing Well (Live) 10. After The War 11. Rockin' Every Night 12. The Sky Is Crying

1979 startte hij, met hulp van Phil Lynott, een echte solocarrière. De combinatie van Moores gitaarspel en Lynotts stem leverden de single Parisienne Walkways (van het album ‘Back On The Streets’) op dat in april 1979 de Britse top tien haalde. Na een serie stevige rock-albums keerde Moore terug naar de blues met het album Still Got the Blues, met daarop bijdragen van B.B. King, Albert King en Albert Collins. Dit album was een geweldig succes. Moore bleef bij de blues tot 1997, toen hij besloot te gaan experimenteren met moderne dancebeats in Dark Days In Paradise. Dit zette vele fans, en ook de muziekpers, danig op het verkeerde been. Met het album Back to the Blues keerde Moore uiteindelijk terug op het vertrouwde bluesstramien. Zijn meest recente album is Bad for you baby.

Gary Moore overleed op 58-jarige leeftijd op 6 februari 2011 tijdens zijn vakantie[1] in een hotel in Estepona, Spanje door verstikking in zijn eigen braaksel, na overmatig drankgebruik. Hij was woonachtig in Brighton. Moore laat vier kinderen achter: Saoirse, Jack, Gus en Lily. Toch kut hoor, zo aan je eind komen.

Met de downloads hierboven kom je een heel eind V.W.B. Gary. Het filmpje hieronder maakt het af. Zijn blonde - grijze maat op de zwarte stratocaster is Scott Gorham, daar doe ik later deze week nog even iets van in de herhaling.

dinsdag, februari 8

Astral Doors returns with "Testament of Rock-The Best of Astral Doors"; a real pleaser for old and new fans, which also contains the majestic hockey anthem, "Victory", previously only released in Swedish. But hey; perhaps you want to know more about Astral Doors?!

Lekkere preview hier.

Don't worry; below you can read the full biography.
In early 2002, Swedish guitarist Joachim Nordlund and drummer Johan Lindstedt teamed up and decided to write some metal songs in the spirit of the old heroes Rainbow, Dio, Sabbath and Deep Purple. Nils Patrik Johansson, an old time friend of Johan, was asked to do the vocals in the project. Nils Patrik accepted the offer and ASTRAL DOORS was almost a reality. Joachim asked his former band-mate Jocke Roberg, if he wanted to join, and a handshake later the band had a keyboarder. Martin Haglund, guitar and Mika Itaranta, bass, also joined the Astral Forces and the band was now complete.

With songs like "Power and the Glory", "Testament of Rock", "St. Peters Cross" and many more, the album will be recognized as one of the best Astral Doors albums to this day. After playing some of the most important festivals 2010, the band decided to put together a compilation with their best songs as a treat for old fans, but most important; to win over new fans. "Testament of Rock-The Best of Astral Doors" also contains a previous unreleased song.

zondag, februari 6

With a deft, fingerpicking style that references bluegrass, jazz, blues, and rock, Knopfler's guitar playing sounds like no one else's. And his literate, evocative pop songs and understated, Dylan-esque vocal delivery are by no means run of the mill either. Nestled between his best-known tunes ("Sultans of Swing;" "Money for Nothing"), are gems like the grooving "Skateaway," the jazzy, minor-key "Your Latest Trick," and the instrumental "Going Home." While PRIVATE INVESTIGATIONS is not comprehensive in terms of either the Dire Straits catalogue or its leader's solo output, it is an excellent sampler of Knopfler's talents.

Since the 1970s Mark Knopfler has been carving out a niche for himself as a distinctive and much-admired songwriter and guitarist, first with his band Dire Straits and later as a solo artist.

This 2-disc set collects many of the highlights from both phases of Knopfler's career.
For the first time, a compilation brings together the best of one of rock's most admired bands, Dire Straits, and the best of its leader, guitarist-singer-songwriter Mark Knopfler. Private Investigations: Best of Dire Straits and Mark Knopfler, a double CD, spans their entire careers.

zaterdag, februari 5

Op de één of andere manier, waarom geen idee, lijkt het wel of Joe Nichols enigszins wordt genegeerd als er wordt gesproken over de huidige countryzangers. Hij is succesvol maar krijgt toch niet die aandacht die vele artiesten wel krijgen. Vanaf het moment dat hij is doorgebroken met zijn hit "The Impossible", in 2002, is hij één van de meest standvastige van allemaal gebleken.

Geen preview hieronder. De site van Joe heeft een leuke radio bovenaan die meteen gaat spelen als je hier klikt. Leuk !

Joe Nichols was born and raised in Rogers, Arkansas. Second son of Michael Curtis Nichols and Robin Larson Nichols. Joe has an older brother Michael C. Jr and a younger sister Kelli. His father, who worked as a trucker, also played bass guitar in local country bands; eventually, Nichols himself found work in a local rock band, before taking a job as a country disc jockey.[1] Nichols is part Cherokee.

In het kader van "ik krijg er geen genoeg van" hier de complete discografie van Joe.
(vind ie vast niet erg)
. 1996: Joe Nichols2002: Man with a Memory2004: Revelation2004: A Traditional Christmas2005: III2007: Real Things2009: Old Things New2011: Greatest Hits

vrijdag, februari 4

One Step Away first began in 2006 when friends Terence Healy (guitar) and Mike Nuzzolo (bass) began jamming together. It wasn't long before Adam Carrington brought his classically trained voice into the mix, helping to define the sound that would become associated with One Step Away.

An EP later and drummer Ben Trudeau joined the fray. The path since then has been an upward one, with larger and larger gigs covering a bigger geographic area. One Step Away has now played coast to coast and won several regional and national competitions for songwriting and performance.

In early 2010 One Step Away dove into the studio with producers Dan Malsch and Alec Henninger of Soundmine Recording Studio (Four Year Strong, Framing Hanley, Forever the Sickest Kids). The resulting album, For the Broken, has One Step Away poised on the brink of the big time.

One Step Away has appeared on several TV and radio stations including: WBZ, Fox TV38, WCTX, WNAC, WSBK, WPXT, My R.I. TV, WWLP, WBRU, WZLX,WPXC,WMLN, WSNC, FM102x, WCAP and performed with big name bands on stages like Universal Studios Hollywood, Fox Theater, MGM Grand and more. In December 2010, One Step away was featured in Alternative Press Issue #269 and Skope Magazine.

donderdag, februari 3

Hoe ga ik dit uitleggen. Het is in ieder geval wel leuk volgens mij. Een mix van pater Moeskroen, Rammstein, Nena, Bap, Van Morrison en misschien ook wel de Chieftains.

Schandmaul werd in de zomer van 1998 opgericht door zes muzikanten uit de omgeving van München. De naam van de band is gebaseerd op de joker uit het kaartspel, omdat deze geen blad voor de mond neemt en af en toe 'vuilspreekt'.

Omdat ze geen coverband wilden zijn, begonnen ze met het schrijven van eigen nummers. Hun stijl is door de jaren heen slechts weinig veranderd.

Es ist vollbracht und unser TRAUMTÄNZER hat das Licht der Welt erblickt. Als stolze Mütter und Väter (in mehrfacher Hinsicht) freuen wir uns, dieses Erlebnis nun endlich mit Euch teilen zu dürfen.

woensdag, februari 2

Pete Droge is an American alternative/folk rock musician from Bainbridge Island in Washington State's Puget Sound. Pete Droge's debut album, "Necktie Second", finds the singer/songwriter following the footsteps of Tom Petty and Neil Young.

At this stage, Droge might not be as melodically sturdy as either of his influences, yet he can turn out a charming piece of roots rock like "If You Don't Love Me (I'll Kill Myself)" without much effort. "If You Don't Love Me" isn't indicative of the rest of the record — throughout Necktie Second, he's hunched over an acoustic guitar, singing sensitive, confessional songs.

He's got a more distinct backbeat and a bit more grit than most singer/songwriters, but many ofmore… the songs fail to be really compelling, making "Necktie Second" a promising debut, but not a particularly remarkable one.

dinsdag, februari 1

On her second album for the Sugar Hill label, singer-songwriter Allison Moorer offers up another strong set of (largely) self-penned tunes. Like her genre-defying older sister, Shelby Lynne, Moorer is intent on straying from her country roots while still keeping them in the fold. This subtle stylistic tweaking is best heard on "Fairweather," co-written with GETTING SOMEWHERE's producer, Steve Earle, who expertly brings out the pop/rock elements in these 10 song Op het door Earle geproduceerde 'Getting Somewhere' zijn de donderwolken en logge countryrock van weleer grotendeels verdwenen.

In plaats daarvan horen we melodieuze popliedjes: Allison heeft duidelijk weer zin in het leven, en het is haar gegund. Negen van de tien nummers heeft ze helemaal zelf geschreven, en helaas wringt daar het schoentje. De songs missen de spanning van haar vroegere werk met Primm, en haar gevoel voor drama komt veel beter uit de verf als ze country, folk of soul zingt - wat ze hier maar sporadisch doet. Steve Earle had als producer ook wel wat strenger mogen zijn.

Allisons rijke, diepe en doorleefde stem door een vocoder sleuren
('Work To Do') is géén goed idee, en het goedbedoelde maar sentimentele eerbetoon aan zusje Shelby Lynne ('Where You Are') had best zonder de stroperige violen gekund. Nog erger zijn 'Fairweather' en 'If It's Just For Today' die ons - aargh! - aan Jewel deden denken: zulke slappe kost hoort niet thuis in het repertoire van een klassezangeres.